Το πρώτο πρόβλημα που παρουσιάζεται στην επαφή του ιστορικού και του κοινωνικού επιστήμονα με ζητήματα βιολογίας, και συγκεκριμένα με τα ζητήματα των ασθενειών, είναι ότι έχει να αντιμετωπίσει μια εδραιωμένη “αντικειμενικότητα”, την οποία ασυνείδητα έχει εσωτερικεύσει και ο ίδιος. Διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο αντικειμενικό από την κυκλοφορία του αίματος, τη λειτουργία των οργάνων, τον πυρετό, τον σωματικό πόνο και το θάνατο. Εν τούτοις, στο σημείο αυτό βρίσκεται και η πρόκληση: να επιχειρήσουμε να κατεβάσουμε τις ασθένειες από το βάθρο της “αντικειμενικότητας”, του προφανούς, και του de facto ορισμένου και να καταστήσουμε τόσο αυτές όσο και τη βιολογία γενικότερα οντότητες ορισμένες κοινωνικά και επομένως οντότητες ιστορικές.

Προκρίναμε την παρουσίαση 3 ασθενειών, διαφορετικών μεταξύ τους και εμφανιζόμενων σε διαφορετική χρονική στιγμή, όχι για να προβούμε σε μια διαχρονική τους σύγκριση – πράγμα αδόκιμο, αφού δε νομιμοποιούμαστε να κάνουμε μετεγγραφές διαφορετικών διανοητικών συστημάτων-, αλλά για να δείξουμε τους μηχανισμούς που λειτουργούν γύρω από το ζήτημα των ασθενειών και το καθιστούν κατεξοχήν ιστορικό ζήτημα.

Οι 3 επιλεγόμενες ασθένειες είναι η πανούκλα, οι ασθένειες μέσα στους χώρους εργασίας και το AIDS. Η πρώτη σημάδεψε τη ζωή της Ευρώπης από τον όψιμο Μεσαίωνα έως και τα πρώιμα νεότερα χρόνια. Οι δεύτερες είναι ασθένειες που αναφέρονται σε μια ειδική κατηγορία πληθυσμού, τους τεχνίτες και τους εργάτες του 18ου αιώνα, και η τρίτη είναι η σημερινή “μάστιγα”, η επιδημία που ήρθε να διαψεύσει το τέλος των επιδημιών.